I was googling for a photo of a cashew when I came across this legend written in Pilipino from BAHAW NA TUTONG blogshot.
For those who do not know Pilipino/Tagalog, I am translating this to English the best I can. Just scroll after this Pilipino version.
Alamat ng Kasoy
Noong unang panahon ay nasa loob ng kasoy ang abuhing buto nito. Lungkut na lungkot ang buto sapagkat madilim na madilim sa loob ng kasoy. Lalo itong nalungkot nang malamang magdaraos ng isang handaan ang Adang kagubatan. Sa gabi ng handaan ay ipinatawag ng Ada ang lahat ng hayop at halaman.
Ang buong kagubatan ay nagliliwanag sa tama ng mga ilaw ng parol ng mga Alitaptap. Ang huni ng mga Kuliglig at kokak ng mga Palaka ay sumasaliw sa awit ng mga Maya. Masayang kasayaw ng mga Kuneho ang mga Usa, ng mga Elepante ang mga Tamaraw, ng Zibra ang Tsonggo. Kapareha naman ni Kangkong ang Sitaw, ni Mangga ang Dalanghita, ni Saging ang Papaya.
Lahat ay nagsasayaw. Lahat ay kumakanta. Masayang-masaya ang kagubatan. Bukod tanging ang buto ng kasoy ang lungkut na lungkot.
“Mabuti pa sila, nakikita ang masayang paligid. Heto ako, nakakarinig ng awit at tawanan pero hindi naman nakikita ang katuwaan.”
Naulinigan ng makapangyarihang Ada himutok ng Buto.
“Gusto kong maging maligaya ka. May kahilingan ka ba?”
“Ayoko pong nakakulong sa madilim na lugar na kinalalagyan ko. Naiinggit ako sa ibang hayop at halaman na tuwang-tuwa kapag may handaan sa kagubatan. Nakakasama sila sa pagsasaya. Hindi lang nila naririnig kundi nakikita pa ang katuwaan ng lahat. Maawa kayo, mahal na Ada. Gawan ninyo ng paraang makalabas po sana ako sa pagkakakulong ko sa loob ng prutas na ito.”
Naantig ang maawaing damdamin ng mahal na Ada. Iwinasiwas nito ang nagniningning na pananglaw. Sa isang iglap ay nakalabas sa madilim na kulungan ang Buto.”
Masayang-masayang napanood ng Buto ng Kasoy ang sayawan, kantahan, at pagkakatuwaan ng mga hayop at halaman.
Ang malakas na pagkokak ng mga Palaka at paghuni ng mga Kuliglig ay sumaliw sa awit ng mga Maya. Sa tuwa ng Elepanteay kumembut-kembot ito sa pag-indak. Napapasabay din sa pagimbay ang mahagway na Kawayan kasama ang Pagong na nagbababa at nagtataas ng bahay-bahayan.
Hatinggabi na nang iwasiwas na muli ng butihing Ada ang kaniyang makinang na pananglaw. Hudyat iyon ng pamamahinga. Pinatay na ng mga Alitaptap ang parol nila.
Nalungkot ang Buto nang dumilim na ang paligid. Nahahalinhan ng takot at lungkot nang kumulog at kumidlat. Napansin ng Buto na nagsipagtago ang mga hayop sa mga kuweba. Mahigpit namang ikinabit ng mga halaman ang mga ugat sa ilalim ng lupa.
Tulad ng dapat asahan, bumuhos na ang malakas na ulan. Takot at kinakaliglig sa lamig ang Buto.
“Ga…Ganito pala sa labas. Ma…Mamamatay ka sa sobrang ginaw. Mabibingi ka sa ingay ng kulog. Malamang na tamaan ka pa ng kidlat. A…Ayoko na sa labas.”
Hindi pinakinggan ng Ada ang abuhing Buto ng Kasoy. Bilang panghabambuhay na parusa ay pinamalagi ng Adang manatili sa labas ng Kasoy ang abuhing Buto nito.
Iyan ang Alamat ng Kasoy at ng di nito makuntentong Buto.
——————-
My English Translation: The Legend of the Cashew Nut
Once upon a time, the greyish cashew nut was located inside the fruit itself. The poor nut was so sad and lonely because it was so dark inside. His sadness was aggrevated when he got to hear that the Forest Nymph was to hold a feast for all the animals and plants.
During the gala, the forest was lit by a hoard of glistening fireflies. There was an orchestra of music from the crickets acompanied by the melodious croaks of frogs which perfectly supported the sweet song of the Maya birds. The rabbits were in their elements dancing with the deers, the elephants, the tamaraws, zebras and monkeys. Meanwhile the water spinach danced with the string beans, the mango with the nectarine, the banana with the pawpaw.
All were dancing; all were singing. The whole forest was never been so happy. Only the cashew nut was very sad that night in the forest.
“They are so lucky, they can see and can join in with the festivities while I can hear but can’t see” he mumbled.
The powerful Forest Nymph heard what the nut said to himself. She asked him what she can do for him as she doesn’t want him to be sad.
He told the nymph that he often hears the other plants and animals having a good time in the forest. It pains him that he can hear but can’t see what is going on. He begs the nymph to help him. He wants to get out of the darkness from inside the fruit.
The Nymph pitied him and with one stroke of her wand, hey presto, the nut was outside the fruit.
The nut was beside himself with joy. He loved the dancing and the singing. He loved the twinkling of the fireflies which lit the forest like a giant Christmas tree.
It was just after midnight when the Forest Nymph held up her magic wand. This stopped the festivities. The croaking, the singing and the dancing stopped.
It started raining. There was also thunder and lightning. Little nut was again so sad. He was so cold and frightened. He wanted to go back to the safe cocoon inside the belly of the fruit. But the Nymph did not hear him this time.
From then on the seed hang from outside the fruit.
Moral of the story: Be careful of what you wish for!!!
